مدال

دنیا دو روزه دیروز ک گذشت امروز

مونده فردا رو هم ک کسی ندیده
..........................................

در روزگاری که

سلام و خداحافظ

فرقی با هم ندارد

نه ماندن کسی حادثه ست

نه رفتن کسی فاجعه
.................................

در هیاهوی زندگی دریافتم ؛

چه بسیار دویدن ها،که فقط

پاهایم را از من گرفت

در حالی که گویی

ایستاده بودم ،

چه بسیار غصه ها،که

فقط باعث سپیدی

موهایم شد
..........................
در حالی که قصه ای

کودکانه بیش نبود ،

دریافتم،کسی هست

که اگر بخواهد “می شود”

و اگر نخواهد “نمی شود”

...............................................

راه رفتن را یاد گرفتیم

تا دویدن را بلد شویم

دویدن را یاد گرفتیم

تاراهی برای زودتر رسیدن بیابیم

دویدیم و دویدیم و دویدیم

بی آنکه بدانیم سهم ما از زندگی

فقط دویدن بود

نه رسیدن

......................

هر کسی سزاوار فرصت دیگری ست اما نه برای همان اشتباه !
...............

زمان
برای آنهایی که در انتظارند آهسته است
برای آنهایی که نگرانند سریع است
برای آنهایی که غمگینند طولانیست
برای آنهایی که شادند کوتاه است
ولی برای آنهایی که عاشقند وجود ندارد !
“هنری ون دایک”
.................................
خیلی اتفاقی حرفهایی زدیم
خیلی اتفاقی حرفهایی شنیدیم
خیلی اتفاقی پا به مکانهای مهمی گذاشتیم
خیلی اتفاقی تجربه های مهمی بدست آوردیم
خیلی اتفاقی چیزهایی آموختیم
و خیلی اتفاقی فهمیدم که هیچکدام اتفاقی نبود !
.............

اگر یک روز هیچ مشکلی سر راهم نبود ، میفهمم که راه را اشتباه رفته ام

.........

انتخاب با توست ، میتوانی بگوئی : صبح به خیر خدا جان

یا بگوئی : خدا به خیر کنه ، صبح شده . .

( وین دایر )

........

کسی را که امیدوار است هیچگاه نا امید نکن ، شاید امید تنها دارائی او باشد . . .

............................