اردی بهشت

هر سال

حوالی اردی بهشت

علفهای هرز این باغچه

با اولین رگبار هار میشوند

و عرصه بر بنفشههای زبانبسته

تنگ میكنند

سرمست سرعت

حتی به پناهگاه جیرجیركها

و درز سنگفرشهای حیاط

سر میكشند

و هیچ حد و مرزی

جلودارشان نیست

همسایهها میگویند علف

بیعار است

علف این باغچه اما

پركار است و بیمار

حواسم نباشد شبانه

خفه میكند از دم

شببوهای نوشكفتهام را

به كوكبهای قشنگم سفارش كردهام

با علف جماعت

كلكل نكنند

و از سر راهشان كنار بروند

علف آنقدر بیچشم و روست

كه آب گلهای همین باغچه را میخورد

اما بعید نیست مثل لشكری مزدور

یقهی زیبایشان را

بیهوا بگیرد

و درجا پرپرشان كند

در این باغچه ی سرسبز

پرونده ی علف روزبهروز

سیاه تر میشود

با این همه حكم قتلش را

دلم نمی آید صادر كنم

اگرچه سزاوار مرگ است و

آخور احشام.

((عباس صفاری))